.

.
.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Με γλυκό κουταλιού και καφεδάκι


- Γεια στα χέρια σου μπρε Σουλτάνα, πολύ σε πέτυχε το μελιτζανάκι! 
- Σάματις τα δικά σου πάνε πίσω Άνθω; Ούλα σου νόστιμα είναι!
Η Βενέτω βγήκε από το μπάνιο πασαλειμένη με παχιά πομάδα και το κεφάλι τυλιγμένο σε τουρμπάνι. Ο καφές της κρύωνε αλλά οι ομορφάδες της είχαν μεγαλύτερη σημασία. Όταν έμενε στης ξαδέρφης της στο σπίτι, ήταν η καλύτερή της! 
- Πώς το έσιαξες ξαδέρφη; Ίσια με τα τώρα τόσο καλό δεν το έχω κάμει, στο δέσιμο με χαλνάει...
Η Σουλτάνα την κοίταξε παραξενεμένη.
- Α! Δεν το άφηκες να βγάλει ούλα του τα ζουμιά! Θα σε τα πω εγώ απ' την αρχή και με λέγεις πού δεν το πρόσεξες!
Καμιά πενηνταριά μελιτζανάκια εκαθάρισα καλά, τα χάραξα και τα έβαλα στο τσουκάλι με νεράκι, έστιψα κι ένα λεμόνι.
Τα σκέπασα με το πιάτο κι έβαλα απέ πάνου κείνη τη φαγιάντσα που είναι βαριά, για να τα κρατάει σκεπασμένα και να μη με μαυρίσουνε.
Άλλαξα κάμποσε φορές το νερό και μετά τα έδωσα μερικές βρασούλες, τρεις να σε πω, με άλλο νεράκι, ξεύρεις.
Αυτά τα έκαμα απέ το βράδυ, για να στεγνώσουνε ούλη τη νύχτα στις πετσέτες. Μια κάτω και μια απέ πάνω. 
Η Βενέτω χτύπησε τα χέρια νευρικά.
- Αχ! Γι αυτό δε με πέτυχε! Ίσια με δυο ωρίτσες να σε πω το άφηκα να στραγγίσει... Φτου!
- Ε, ναι! Κομματάκι υπομονή θέλει...
- Πες με μετά πώς το έσιαξες!
- Το πρωί ζεμάτισα τα μύγδαλα, τα έφερα κάμποσε βόλτες στο τηγάνι να καβουρντιστούνε καλά κι έπιασα το σιροπάκι.
Ένα κιλό ζάχαρη και πιο λίγο νερό κι άμα αρχίνισε να δένει έριξα κομματάκι ξινό, μοσχοκάρφια και τα μελιτζανάκια που τα είχα βάλει μέσα και μυγδαλάκια. Τα υπόλοιπα τα έριξα έτσι μέσα.
Αυτά όμως ακόμα βγάζουνε τα υγρά τους και τ' αφήνω κάμποσο, ίσια με να μείκει με το σιροπάκι.
Τον τέντζερε κουνάω κομμάτι, να ποτίσουνε καλά κι είναι έτοιμο! 
- Κομμάτι βανίλια δε βάζεις;
- Ναι μπρε, βάζω μια ιδέα! Καλά που με τη θύμησες,την ξέχασα! 
- Τώρα πια, δε θα με ξεφύγει! Το ωραίο γλυκάκι απ' το δέσιμο φαίνεται για! Έτσι δεν είναι;
- Βέβαια!
- Δε με λες, η συμπεθέρα η Μαρίκα πότε θα έρτει;
- Νωρίς είναι ακόμα... Θα περάσει κι απ' την κόρη της να διει μη και θέλει να την ψουνίσει κάτι, να την κάμει και καμιά δουλειά... Έγκυος αφού είναι, ούλο και θα έχει χρεία...
- Έτσι είναι... Να διεις που θα κάμει αγόρι, βλέπω την κοιλιά της...
- Κι εμένα έτσι με φαίνεται να σε πω... Ας είναι με το καλό να λευτερωθεί και να είναι σωστό και γερό το παιδί... Σε δυο μήνες θα το έχουμε το γιαβρί μου! Κι αυτός ο γιος μου πια, έχει παλαβώσει! Ούλο με λέει που θα κάμει το Γιωργάκη και θ' αναστήσει τον πατέρα του...
Η Ανθούλα χαμογελούσε όπως πάντα μαζεύοντας με το κουταλάκι το σιρόπι. Ήπιε νερό και σταύρωσε τα χέρια χαζεύοντας τα ροζέ νύχια της. Όσο η Βενέτω απολάμβανε τον καφέ της μ' ένα τσιγάρο, ήρθε η σειρά της να χωθεί στο μπάνιο και να πασαλειφτεί με την απαλή, φρέσκια και μυρωδάτη κρέμα.
- Μμμμμ... Τι έβαλες μέσα Σουλτάνα και μοσκομυρίζει;
- Λαδάκι του τριαντάφυλλου  που είναι για τις ζάρες! Μαζί με το μελισσοκέρι και το βουτυράκι, είναι πολύ ωραία!
Η Βενέτω ήθελε τη συνταγή ολόκληρη.
- Θα σε πω, αμά μη ξεχάσεις τίποτις, ναι;
- Πες με μπρε κι έγνοια σου!
- Τα πέταλα απ' τα ρόδα του Μαγιού που είναι στις δόξες τους θα πάρεις και θα γιομίσεις ένα γυάλινο καβανόζι μεγάλο μαζί με λάδι καλό, αμά να τα σκεπάζει!
Θα τα αφήκεις στο παράθυρο μπροστά, να μη τα χτυπάει όμως ο ήλιος, δεν κάμει!
Μετά απέ δυο βδομάδες θα τα βγάλεις απέ κει αφού τα σφίξεις καλά και θα βάλεις άλλα μέσα κι άφηκέ τα καμιά δεκαριά μέρες ακόμα.
Ύστερις τα σουρώνεις αφού πάλι τα σφίξεις καλά και τα πετάς, άχρηστα είναι. Το λάδι είναι έτοιμο!
Θα σιάξεις ροδόνερο, ξεύρεις πώς το κάμουμε! Άμα βαριέσαι, το παίρνεις κι έτοιμο στο μπουκαλάκι το άσπρο που είναι, να ζητήξεις και μελισσοκέρι που είναι απαραίτητο. 
Θα βάλεις μια κουταλιά της σούπας στο μεγάλο μπρίκι, απάνου απέ μια κατσαρόλα που βράζει νερό, για να λιώσει χωρίς να σε κολλήσει και μια κουταλιά βουτυράκι απέ το καλό. Θα ρίξεις μετά ένα ποτηράκι του κρασιού απ' το λάδι κι άλλο ένα ροδόνερο.
Με την ξύλινη πιρούνα θα τ' ανακατώνεις κάμποση ώρα κι άμα κρυώσει θα τη βάλεις στο βάζο και θα το κλείσεις καλά.
- Μεγάλη φασαρία έχει μπρε ξαδέρφη...
- Άντε καλέ! Και πού να σ' έλεγα να σιάξεις και το ροδόνερο που θέλει πόσες ώρες στην κατσαρόλα για να γένει! 
- Να με λείπει, άσε με...
Η Ανθούλα έβαλε και στα χέρια και στα πόδια σηκώνοντας τη φούστα της. Απαλή και μυρωδάτη η αγνή κρέμα, άφηνες λες μετάξι σε κάθε πέρασμα στο δέρμα. Φεύγοντας, θα της έδινε σίγουρα ένα βαζάκι η αδερφή της... 

Η Μαρίκα κατέφθασε δροσερή κι αρωματισμένη μέσα στο εμπριμέ της φόρεμα. Με μπλε φινετσάτα παπούτσια που είχαν λίγο τακουνάκι, ίσα να δίνουν χάρη στο βάδισμα και μπλε τσαντάκι με κλιπ. Οι μικρές πέρλες στο λαιμό και τ' αυτιά ήταν διακριτικές για πρωινές επισκέψεις.
- Χρειαζούτανε το καφεδάκι τώρα...
- Ναι για! Σε στυλώνει η αλήθεια συμπεθέρα... Ήπιαμε ούλες πάλι για να σε κάμουμε παρέα!
- Κι εγώ ήπια με την Αγλαΐα μου τον πρώτο. Ένα γάλα στο σπίτι κι ήφυγα γρήγορα να προλάβω τσι δρόμοι μη πιάσει η βροχή... Την ηψούνισα ο,τι ήθελε, για να μη σηκώνει βάρος και τα άλλα ο πατέρας τση... Ο Ιάκωβος θα αργήσει και σήμερα ίσα με να γυρίσουν απ' την άλλη άκρη με τσι αφεντικοί... Πολύ ωραίο είναι λέει το ξενοδοχείο που χτίζουνε, με μεγάλοι μπαχτσέδες! Και θα παραθερίζει ούλος ο καλός κόσμος που έχει πολλοί παράδες!
- Ωραία που θα είναι! Με τα είπε κι εμένα, αλλά φχαριστήθηκε πολύ κι η Αγλαΐτσα μας! Να τον πούμε να μας πάει κι εμάς κει πέρα στα εξοχάς να το διούμε, να πάρουμε και καθαρό αέρα! 
- Ναι, ναι! Ηξεύρεις όμως και ποια άλλη θέλει;
- Ποια καλέ;
- Η Ευταλού! 
- Ποιος σε το είπε, ο γιος μου;
- Ναι συμπεθέρα! Χα χα χα!
- Μα δεν άκουσα τίποτις προχτές...
- Όσο ρωτούσε η Χρόνα να μάθει για το γαμπρό τση Δοξούλας, τα είπανε αυτοί!
- Α, τον άτιμο! Να διεις που θα την πουλήσει και το διαμέρισμα!
- Τώρα που θα ησυχάσουνε αφ΄τση ανιψιάς τση το ζήτημα, θα το ιδεί πιο καλά το θέμα...
- Ας είναι... 
Η Βενέτω που είχε εγκατασταθεί πάλι στης ξαδέρφης της κάμποσες μέρες, έβαζε δαφνέλαιο στις άκρες των μαλλιών της και μπήκε στη συζήτηση φορτσάτη.
- Να διείτε που λογαριάζει για το ζεύγος άμα στεφανωθούνε, να πάνε και να μείκουνε εκεί στο ξενοδοχείο. Άλλο λόγο δεν έχει να την κόφτει και να θέλει να πάει στις εξοχές να το διεί... 
- Μεγάλο καλό ήκαμες και θα το ιδείς μπροστά σου! Κι εσύ κι η συμπεθέρα μου!
- Είδατε όμως η Σπυριδούλα πώς το προχώρησε;
- Ναι μπρε Άνθω! Λίγο πράμα είναι να περνούν τα χρόνια και για τον άντρα; Χώρια που ο κόσμος θα λέγει τα δικά του...

Εκεί βασίστηκε η Βενέτω όταν έπιασε την κουβέντα με τη γειτόνισσα και κατέληξαν να πίνουν καφέ στο σπίτι της. Πήγε στης Ευταλούς και δεν τη βρήκε στο σπίτι. Στάθηκε για λίγο κοιτάζοντας το δρόμο μήπως και φανεί, όταν τη φώναξε η Σπυριδούλα. 
- Μπουρεί κι να αργήσει! Έφυγι ντυμένη, θα είνι κάνα τέταρτο... 
- Κρίμας κι έκαμα τόσον δρόμο...
- Έλα μέσα να πιούμι ένα καφέ κι μπουρεί να έρθει! 
Η κουβέντα έφτασε στα χωρίσματα της Δοξούλας κι έμαθε για της Χρόνας τα καμώματα.
Απέφευγε να πηγαίνει στης Ευταλούς τους τελευταίους μήνες για να μην έρθει σε δύσκολη θέση όσον αφορούσε το γιο της. Ο Πάντος ξεροστάλιαζε στη γωνία του δρόμου για να δει την κοπέλα που είχε κλειστεί στο σπίτι και δεν έβγαινε ούτε για θελήματα. Η θεία της προφασίστηκε ότι είναι άρρωστη για να πάει να της σταθεί. Πόνοι στη μέση που δεν της επέτρεπαν να κάνει τις δουλειές της. Ούτε στο φούρνο για ψωμί δε μπορούσε να πάει.
Η Δοξούλα βγήκε αναγκαστικά από το σπίτι και πήγε να τη βοηθήσει. 
- Την ευτσήν μου να έσιεις κόρη μου! 
- Περαστικά σου θκειά μου! 
- Ευχαριστώ σε πολλά!
- Μη νοιάζεσαι, σαν τη μάνα μου έχω σε.
- Οι ξαδερφάες σου εν μακριά τζαι έχουσιν τα κοπελούθκια τους, ίντα μπου να μου κάμνουν; Αγαπώ σε πολλά κορούα μου τζι εν θέλω άλλο να κλαίεις... Στον θκιάλο να πάει τζαι πρόσεχε μη σου κοντέψει... 
- Όι, εν θέλω! Εσιχάθηκέ τον η ψυσή μου...
Μπαινόβγαινε η κοπέλα για τα ψώνια της ημέρας κι οι γειτόνισσες την κουτσομπόλευαν.
- Αδυνάτισε πολύ αυτή...
- Λίγο το ΄χεις αυτό που έγινε;
- Να χωρίσει μετά από τόσα χρόνια;
- Και ποιος θα γυρίσει να την κοιτάξει που της βγήκε τ΄όνομα;
- Δύσκολο πράμα, πολύ δύσκολο... 
- Το γιο σου πρόσεχε! Η Ευταλού σάμπως τον καλοκοίταξε προχτές!
- Φτου στον κόρφο μου! Ας πάρει τα μούτρα της η Κύπρια να πει καμιά κουβέντα και θα της πω εγώ!
Μαγείρευε κι έτριβε της μέση της θεία της με οινόπνευμα και της έβαζε ζεστές πετσέτες. 
Ο Πάντος που σχεδόν μόνιμα παραμόνευε, την έπιασε ένα πρωινό καθώς γυρνούσε από το μπακάλη. 
- Θκειά,  είπεν μου ότι αγαπά με ακόμα...
- Εσσού ίντα μπου λαλείς;
- Εν ξέρω... 
- Η Χρόνα εν θέλει ν' ακούσει... 
- Ξέρω το... Εκοίταζέν με άγρια με την μούτην ψηλά... 
- Εχόρευκεν τόσον τζαιρόν που ήσουν μιτά του τζι εμάθενεν τα ούλα...
- Τον αγαπούσα θκειά... 
- Ξέρω το... Κελετζού!  Ίντα μπου να σε κάμνω τώρα; 
Δεν έβλεπε να έχει μέλλον με τον Πάντο. 
Από τη μια η μάνα του δεν άκουγε κουβέντα, απ' την άλλη εκείνη δεν τον ήθελε με την καρδιά της. Αν ήταν αλλιώς μπορεί να έλεγε το ναι για να μπει στο μάτι του πρώην αρραβωνιαστικού της. Και τι τύχη θα είχε αυτός ο γάμος; 

- Κρίμας είναι να χαθεί το κορίτσι Σπυριδούλα μου! 
- Ε, ναι, βέβια...
- Τόσο καλή, νοικοκυρά, όμορφη, προικισμένη όσο λίγες...
- Θα την δώκει κι η θεία της έμαθα, ε;
- Ναι, ναι!
- Αφού αυτή διν είνι άκληρη, έχει τις κόρες της κι τις πάντριψι...
- Θα σε τα πω για να ξέρεις! Οι γονιοί τους και τ' αδέρφια τους σιάξανε προίκα για τις δυο κόρες. Ίσα θα τους τα μοιράζανε όπως είναι το σωστό. Και σπίτια και χωράφια και παράδες, ούλα. Η Ευταλού επήρε άντρα που της προξενέψανε, τον άζεζε κι εκείνη βέβαια και τοις τα γράψανε. Η αδερφή της όμως που δεν ήθελε αυτόν που την φέρανε γιατί αγαπούσε άλλον, τον άντρα της που πήρε δηλαδή, τοις τα χάλασε. Ο μπαμπάς τους είχε δώκει το λόγο του τον πατέρα αυτουνού, γιατί τότες έτσι γινούντουσαν τα πράματα και γένηκε άγρια θάλασσα!
- Κι σι μας στο χουριό, οι πατιράδες μας βρίσκανι τοις γαμπροί...
- Έτσι... Άλλα χρόνια... 
- Κι τιλικά τι έγινι;
- Δεν τη δώκανε τίποτις! Την εκλείσανε στο σπίτι και γενούντανε κάθε μέρα μεγάλο πατιρντί... Αφού είδανε πια ότι κι η μεριά του γαμπρού δεν ήθελε, γιατί ητανάνε μεγάλη προσβολή να πει όχι το γιο τους, την είπανε άμα θες να πάρεις αυτόν, από μας δε θα διεις μήτε σεντόνι! Εδώ στην Αθήνα κάμανε τοις γάμοι, μόνο η Ευταλού και του γαμπρού το σόι ητανάνε... Τα σιάξανε κομμάτι άμα έκαμε τη Δοξούλα κι έβγαλε της μαμάς της το όνομα...
- Και τη δώκανε την προίκα της;
- Στης εγγόνας το όνομα τα γράψανε, αμά όχι κι ούλα, θα σε πω...
- Α! Κι η θεία της τι έκανι;
- Προσπαθούσε να τοις τα φτιάξει γιατί ο γαμπρός ητανάνε πολύ καλός. Τη στάθηκε πολύ την αδερφή της κι επειδή οι γονιοί και τ' αδέρφια τους γράψανε την Ευταλού και το μερίδιο της αλληνής, εκείνη που είναι καλής καρδιάς γυναίκα ακόμα τα δίνει κρυφά απ' ούλους! 
- Τι μι λιες; Μωρέ μπράβου της! Άλλη να ήτανι δε θα ίδινι τίποτα!
- Το ξέρω! Βάλε το λοιπόν πόσα έχει η Δοξούλα! Κι απε το μπαμπά της το σπίτι που τον άφηκε ο παππούς του και παίρνουνε το νοίκι, τις λίρες που πήρανε άμα πουληθήκανε τα χωράφια που ητανάνε στης θείας το όνομα και τοις τις έδωκε, το σπίτι που μνήσκουν τώρα που το έχτισε ο μπαμπάς της και πάει στην κόρη του, βάλε κι όσα θα κάμει η θεία για το γάμο που στεναχωριότανε πάντα γιατί τοις είχανε παραπεταμένοι...
- Πω πω! Τυχιρός ου γαμπρός σα να λιέμι...
- Πολύ τυχερός!
-  Γι αυτό κι η Χρόνα έκαμι σαν παλαβή για να την κάμει νύφη!
- Ε, ναι, όχι όμως μόνο γι αυτό! Είναι πάρα πολύ καλή και τίμια κοπέλα, θεωρητικιά, νοικοκυρεμένη σε ούλα της! Καλύτερη θα έβρισκε για το γιο της; Η Δοξούλα όμως δε μπόραγε να τόνε διει με άλλα μάτια γιατί μεγαλώσανε σε μια γειτονιά σαν αδέρφια. Απε μια σταλιά μαζί και τα δυο παίζανε, μήτε που να το σκεφτεί!
- Κι τώρα η μάνα του δεν τη θέλει, ε;
- Άμα τον ήθελε εκείνη, ποιος τη λογάριαζε τη Χρόνα για; 
- Αμ... Σαν θέλουνι η νύφη κι ου γαμπρός...
- Να σε πω και κάτι; Μπορεί να έκατσε με δαύτον τόσα χρόνια, αμά σαν φίλοι που λέει ο λόγος βλεπόντουσαν. Μεγάλο πράμα είναι αυτό για μια κοπέλα με τόσα που γίνουνται! Εδώ ακούμε ένα σωρό που κάμνουνε με τοις άντριδοι και μετά τα σκεπάζουνε...
- Να σ' ειπώ βρι Βινέτω ένα πράμα; Καλύτερη τύχη μπουρεί να έχει η κουπέλα στου τέλους...
- Αυτό λέω κι εγώ κοκόνα μου! Μπρε να μην είχα ένα γιο λεύτερο να την κάμω νύφη μου;
- Λιες, ε;
- Χρυσή κοπέλα είναι σε λέω! 
Η Σπυριδούλα έμεινε για λίγο σκεπτική κι η Βενέτω κατάλαβε ότι πλησίαζε το στόχο της.
<<Μια χαρά την πέφτει ο ανιψιός σου! Και λεβέντης είναι κι απε παράδες στέκεται καλά... Κάμε κάτι εσύ και σίγουρα θα την αρέσει τη Δοξούλα που θα θέλει να μπει στο μάτι αυτουνού!>> 
Έτσι αποφάσισε να ρίξει τα μούτρα της και χτύπησε την πόρτα της Ευταλούς με το σκεπασμένο πιάτο.
- Μια πόρτα είμαστι που λέει ου λόγους κι ίμαθα που σι πονεί η μέση σου κι είπα να έρθου να σι δω! Σ΄ίφιρα κι λίγη πίτα μι την κουλουκύθα που ίψησα, όχι να μι πεις κι άμα θέλεις να σι κάμω κάτι... 
- Ευχαριστώ σε πολλά! 
Έτσι ξεκίνησε η φιλία τους και προχώρησε το προξενιό. 
- Καημό έχουνι ο αδερφός κι η νύφη μου να βριθεί μια καλή κουπέλα για του πιδί τους... Δουλιφτάς είνι, προυκουμένους σι ούλα του, ίδιους ου πατέρας του! Πιρνάνι τα χρόνια Ευταλού μου κι μι τις δλιές του διν του απουφασίζει... 
- Ο Θεός έσιει για ούλους Σπυριδούλα! Τζαι για τον ανιψιό σου τζαι για την ανιψιά μου... 

Η Σουλτάνα δοκίμασε ένα κομμάτι κρέας.
- Να το διω στη βράση του μια! 
Πήρε και δεύτερο και τρίτο.
- Έλιωσε! Με πιλαφάκι να το φάμε ή να τηγανίσω πατατούλες; 
Μοσχοβολούσε το κοκκινιστό και τις ξεσήκωνε. 
- Πάει και με τα δυο...
 Με τα πασπαλισμένα μπόλικη ζάχαρη ψιλοκομμένα κρεμμύδια στο τσιγάρισμα με το βούτυρο και τις πράσινες πιπεριές, ένα μεγάλο ξύλο κανέλα, μπαχάρι και γαρίφαλα, σε προκαλούσε να γευτείς τη μελωμένη σάλτσα.
- Και με τα δυο πάει βέβαια! Αμά με τις πατατούλες τώρα που είναι φρέσκο θα είναι πιο καλά! Πολύ είναι και θα περισσέψει, κάνουμε αύριο το πιλάφι να φάμε, άμα γυρίσουμε απ' την Ευταλού. Ε, Βενέτω μου, τι λες; 
- Αμέ! Τώρα που καμώνεται ακόμα που πονεί, δε θα μας κάμει το τραπέζι θαρρώ!
- Χα χα χα! 
Η Ανθούλα καθάρισε πατάτες κι έπιασε ένα μεγάλο κομμάτι φρέσκο βούτυρο για το τηγάνι. Η Σουλτάνα της είπε να βάλει και λίγο λάδι μέσα για να μην κάψει και μαυρίσει.
- Εμένα δε με παθαίνει τίποτα καλέ που λάδι καθόλου δε βάζω! 
Κρατήθηκε η αδερφή της για να μη ξεστομίσει αυτό που σκέφτηκε.
<<Με κείνο το παλιόπραμα το φτηνό που σε φέρνει ο χαϊρσίζης και τηγανίζεις, πώς να σε καεί... Τούτο είναι πράμα αγνό, της καλύτερης ποιότητας για το φαγάκι...>> 
- Σε μιλάω μπρε Σουλτάνα!
- Ε... Άλλης μάρκας είναι αυτό και θέλει κομμάτι λαδάκι μέσα... 
- Τι να σε πω... Αφού έτσι θέλεις, καλά...
Βενέτω και Μαρίκα κατάλαβαν κι άλλαξαν κουβέντα. 
- Δηλαδή, βγήκανε τση Δοξούλας αυτά που τσ' είπε η χαρτού; 
- Που θα στεφανωθεί;
- Κι αυτό κι ούλα τα άλλα για το γαμπρό και για το γιο τση Χρόνας που την αγαπούσε και αυτή δεν την ήθελε... Πολλά πράματα τσ' είπε κι ηγίνηκαν ούλα!
Η Βενέτω πήρε ύφος κωμικό.
- Τη συμπεθέρα σου να ρωτήσεις που τα κανόνισε! 
Φώναξε τη Σουλτάνα που βγήκε μπουκωμένη απ' την κουζίνα.
- Κατάπιε τη βούκα σου μπρε και πες για τη χαρτού!
- Α! Έκαμε καλή δουλειά, χαλάλι της οι παράδες! 
Διπλά πληρώθηκε η μάντισσα. Όταν έβαλαν στο μάτι τον ανιψιό της Σπυριδούλας για γαμπρό, έπρεπε να βρουν τρόπο να πείσουν τη Δοξούλα. Η Ευταλού που ήξερε τη φίλη της, την καλόπιασε με μια πομάδα από τα χεράκια της Σουλτάνας και την έπιασαν στο λακριντί. 
- Κάμε την ακόμα πιο πολύ παρέα γιαβρί μου... Έτσι που εκλείστηκε στο σπίτι κι ούλη τη μέρα χύνει τα πύρινά της δάκρυα που ποτάμια να γένουν και να τον πνίξουν τον άτιμο, θα πάθει το κορίτσι! 
- Ναι κυρία Σουλτάνα μου, μην ανησυχείτε! 
- Η καρδιά μας εσφίχτηκε που μας τα λέει η θεία της...
Η Ευταλού την αγκάλιασε στοργικά.
- Να καλοτυχηστείς κορούα μου, μη τα πάθεις σαν τη δικιά μας...
- Χρυσό στέφανο να βάλεις κοκόνα μου που είσαι και τόσο όμορφη και καλή κοπέλα!
- Ευχαριστώ! Πάντως η Αιγύπτια που λέει τα γραμμένα, μου βρήκε πως θα παντρευτώ! Και στα χαρτιά και στα κάρβουνα! Και να σας πω, μεταξύ μας και μη βγει παραέξω, είναι κάποιος που με θέλει...
- Αρέσκειν σου;
- Ε... Καλός δείχνει, ξέρουμε και την οικογένεια...
- Σα να λέμε τόνε βρήκε δηλαδή;
- Ναι, είδε ότι είναι και ξανθός, ένας ανοιχτόχρωμος μου είπε!
- Μωρέ μπράβο της!
Η Βενέτω έκανε τάχα πως ενδιαφέρθηκε.
- Μπα! Ποια είναι αυτή να στείλω τη γειτόνισσα απέ δίπλα μου που έχει έγνοια για την κόρη της; Θα με δώκεις τη σύσταση; 

Η Ευταλού έβγαλε από την τσέπη της δυο κατοστάρικα.
- Την έφεξε! Μήτε στον ύπνο της τόσοι παράδες!
- Λαλείς που θα πιάσει Σουλτάνα;
- Ναι μπρε! Άμα η χαρτού δεν την έλεγε για ένα ξανθωπό, μπορεί και να μη τον έβαζε ο νους της με τόσοι που με λες πως την κοιτάνε! Θα πάμε με τη Βενέτω να τήνε βρούμε, θα τη δώκουμε τοις παράδες και θα την πούμε αυτό να τη βάλει στο μυαλό την ανιψιά σου!
Έτσι είναι. Επηρεάζεσαι όταν μια φημισμένη μάντισσα στον βρει και στα χαρτιά και στα κάρβουνα. Δε μπορεί να κάνουν λάθος και τα δύο, άρα αυτό είναι το γραφτό σου. Και τότε σίγουρα βλέπεις τον υποψήφιο με άλλα μάτια! 
Μια και δυο πήγαν και τη βρήκαν οι ξαδέρφες.
- Ψυχικό θα κάμεις τζάνουμ άμα την πεις ο,τι σε λέμε...
- Ο,τι δείξει, αυτό και βγαίνει! Δε λαθεύω ποτέ εγώ!
- Ναι μπρε κοκόνα μου, δε σε λέμε που δεν κάμεις καλά τη δουλειά σου και μπράβο σου, άξια γυναίκα είσαι! Αμά το κορίτσι έχει μπλέξει άσκημα και πάρα πολύ φοβούμαστε μη το καταστρέψει... Γι αυτό σε παρακαλούμε, ο,τι και να δείξει  για κάναν άλλο, μη την πεις τίποτες! Και να διεις πόση πελατεία ακόμα θα σε φέρουμε, μεγάλη διαφήμιση θα σε κάνουμε!
Έχωσε το παραδάκι στο ξύλινο κουτί κι έδωσαν τα χέρια. 

- Αλήθεια ή ψέματα της τα βρήκε, δεν ξεύρω να σας πω... 
- Το ζήτημα είναι που η δουλειά προχωράει! 
- Άρεσε τση Δοξούλας, ε;
- Άμα δεν ήτο έτσι αψηλός και λεβέντης, μήτε που θα το σκεφτότανε συμπεθέρα! Έχει μπράτσα δυνατά, πλάτες, οι δουλειές στο χωριό τόσα χρόνια τον εκάμανε νταβραντισμένο, σωστό ασίκη! Κι έχουνε εδώ τη μαγαζάρα τους με ούλα τα καλά! Και τυριά και γάλατα και βουτύρατα, τίγκα τα ράφια κι οι τενεκέδες!
Οι γονιοί του βέβαια δεν είδανε με καλό μάτι το προξενιό... 
- Ήθελαν να τον δώκουνε άλλη;
- Να σε πω... Κομμάτι μπουνταλάς με φάνηκε όπως είχε το πράμα κι ίσως γι αυτό κοντεύει τα τριάντα κι είναι ακόμα λεύτερος... Όπως καταλαβαίνεις οι δικοί του θέλανε να παντρευτεί και να κάμει οικογένεια με μια καλή κοπέλα που να έχει κι αυτή το τρόπο της βέβαια... Άμα όμως τους είπε που η νύφη είναι απ΄την Κύπρο, μήτε ν' ακούσουνε λέξη δε θέλανε...
Η αλήθεια ήταν ότι η Σπυριδούλα έκανε μεγάλο αγώνα για να τους πείσει. Είχε κρύψει ότι ο αρραβώνας της κράτησε κάμποσα χρόνια κι είπε απλά ότι κάποιος την ήθελε, βγήκε μαζί του λίγες φορές κι αφού είδε ότι δεν της ταιριάζει του έδωσε το πανί του. Αγαπούσε και λυπόταν τον αδερφό της που είχε καημό να τον δει γαμπρό, να πιάσει και κάνα δυο εγγονάκια κι εκ των πραγμάτων πλησίασε τη νύφη της που τσακωνόταν μαζί της τακτικά και δεν είχαν πολλά πολλά.
- Κιλιπούρι είνι σας λέω, τι διν σας αρέσει;
- Μα Κύπρια; Μήτι που να του συζητάς!
- Γιατί καλέ, τι έχουνι οι Κύπριες, αλλόθρησκις είνι;
- Όχι, δε λέμι αυτό! Πώς να κάνουμι κουβέντα που άμα μιλάνε διν καταλαβαίνεις τι λένε; Κι ύστερα είνι κι του άλλο... Ξένη νύφη θα κάνουμι που όλους ου κόσμους λέει να παίρνεις παπούτσι απ' τουν τόπο σου; 
- Καλέ, μια χαρά μιλάει η κουπέλα! Μήτε που το καταλαβαίνεις ότι δεν είνι απου δω! Δε σι λέου για τη θεία της, αυτή μιγάλη γυναίκα είνι κι τα λεει στη γλώσσα τους, η ανιψιά της όμως όχι! Μιταξύ τους θα πούνι κι μερικές δικές τους κουβέντες, αλλά αυτό τι μας νοιάζει; Κι άμα πιριμένεις του παπούτσι απ' τουν τόπου σου, δλειά διν γίνιτι! Όσες κουπέλες βάλατι στου μάτι για νυφάδες, άλλοι βρήκανι κι πήρανι! Αυτή έχει προίκα μιγάλη, έχειτι κι εσείς, πασάς θα είνι ου γιος σας! Γιατί άμα τα χρόνια περνούνι κι για τουν άντρα κι ζουρίζιτι, ποιος ξέρει ποια ξιβράκουτη θα βρει να σας φέρει που να του τα φάει όλα και να μην τον αφήσει δικάρα τσακιστή, ε; Κι άμα διν είνι κι καμιά νοικοκυρά να τουν προυσέχει... Ενώ αυτή η κουπέλα δεν έχει καμιά ανάγκη κι μάτσου οι γαμπροί, πάνι κι έρχουντι τα προυξινιά! Γιατί καλέ να μη δούμι του συμφέρον μας εδώ; 
Επέμενε η Σπυριδούλα γιατί έβλεπε ότι ο ανιψιός της αν και εμφανίσιμος ήταν λίγο μπουνταλάς όπως πολύ σωστά διέγνωσε η Σουλτάνα με το γερακίσιο μάτι της. 
<< Άμα διν τόνε κουκουλώσουμι μι τη Δοξούλα, θα πάει μι τουν καημό του ου αδιρφός μου... Τοις άλλοι γιοι του που είνι πιο μικροί δεν τοις φοβάμι γιατί είνι ξύπνιοι σι όλα τους... Κι στις δλιές πρώτοι αλλά κι στις γυναίκις! Θέλει βιάση του πράμα...>> 
Ντροπή θα ήταν ν' αποκατασταθούν οι μικρότεροι πριν το μεγάλο.
Αυτά σκέφτονταν οι γονείς πίνοντας το ζεστό τους φασκόμηλο με τη Σπυριδούλα. Αν η Κύπρια νύφη δεν είχε περιουσία και λίρες, ούτε που θα το συζητούσαν. Έτυχε ευτυχώς εκείνη την ώρα να φανεί η Δοξούλα με τη μακριά της μαύρη στενή φούστα και την πολύχρωμη ζακέτα που πήγαινε στης θείας της μ' ένα προσεκτικά σκεπασμένο πιάτο κι είχαν την άνεση να τη δουν πίσω απ' τη λεπτή κουρτίνα.
- Καλή δείχνει...
- Μα δι μι πιστεύετι που σας λέου; Κι κουμψή είνι κι ουραία κι θα τουν αρέσει τουν δικό μας!
Με σβέλτη κίνηση βγήκε στην πόρτα και τη φώναξε, τάχα να ρωτήσει πώς πάει η Ευταλού. 
- Ήθιλα να πιταχτώ να τη δω, αλλά ήρθανι σπίτι ου αδιρφός μου μι τη γυναίκα του... Μι φέρανι φρέσκου φασκόμηλου κι ήθιλα να τη φιλέψου για να πιει τώρα που είνι στου κριβάτι... Έλα μέσα μια στιγμή να σι το δώκου κουρίτσι μου!
Χαμογελαστή κι ευγενική όταν έγιναν οι συστάσεις, πήρε το μυρωδάτο βοτάνι και την ευχαρίστησε. Ξεσκέπασε το πιάτο και τους πρόσφερε από μια ζεστή κρεατόπιτα που είχε φτιάξει πριν λίγο. Έφυγε με στητή περπατησιά αφήνοντάς τους τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Τη συνέχεια ανέλαβαν η Σουλτάνα με τη Βενέτω.
- Με την τύχη σου μίλησες γιαβρί μου! 
- Βασίλισσα θα σ' έχει, στα όπα όπα!
- Κι όμορφος είναι που δε φτουράει άλλος μπροστά του!
Η Ευταλού σα ν' άρχισε "να συνέρχεται".
- Στα γρουσά θα σε ντύσουνε κι ούλοι θα ζουλεύκουνε! Ο,τι θες στα πόθκια σου να σάζεσαι τζαι να στολίζεσαι! Εγιώ έταξά σου πολλά που εσσού να θκιαλέγεις όπως αρέσκουν σου! 
Η Δοξούλα μελέτησε το θέμα κυρίως με τη φίλη της.
- Χαζή είσαι; Ας μου τύχαινε εμένα και σιγά μη το σκεφτόμουν! 
Πάνω που πίστεψαν ότι τέλειωσαν τα προβλήματα, ήρθαν άλλα. Ο Πάντος, ο γιος της Χρόνας, δε μπορούσε να χωνέψει ότι έχανε την αγαπημένη του για δεύτερη φορά κι απειλούσε να τα χαλάσει  όλα.
- Εσύ φταις μάνα! Αν δεν κρέμαγες τα μούτρα σου και σε κείνη και στη θεία της και δε φώναζες ότι δεν τη θέλεις για νύφη, η Δοξούλα θα ήταν δικιά μου τώρα! 
- Εγιώ φταίω που δεν..
- Βρίξε! Δεν αφήνω άλλον να μου την πάρει μέσα απ' τα χέρια μου κι εσύ λέγε ο,τι θέλεις! Μωρέ θα τον πιάσω και να δεις τι έχει να γίνει!
Η Χρόνα ήταν σε απελπιστική κατάσταση.
<<Ζάβαλί μου! Ίντα μπου να κάμνω;>> 
Έριξε τα μούτρα της και πήγε στην Ευταλού. Όταν άκουσε τις άσχημες προθέσεις του γιου της, μόνο με τις κλωτσιές που δεν την πέταξε έξω! Ούτε τα παρακάλια, ούτε τα δάκρυά της τη συγκίνησαν. Αυτή τη φορά είχε εκείνη το πάνω χέρι!
Η Μαρίκα σταύρωσε τα χέρια αγανακτισμένη.
- Βάι βάι! Και τι κάμει τώρα η Χρόνα;
- Κλαίει τη μοίρα της... Φοβήθηκε η αλήθεια μη γένει πατιρντί με το γιο της και το γαμπρό και δε μπορούσε να μη τα πει την Ευταλού... Την έσουρε ένα σωρό λόγια και την είπε που η Δοξούλα δε θα έλεγε ποτές το ναι για τον Πάντο και με το ζόρι δε θα της τόνε δίνανε. Τη λέει, άμα εσύ δεν έκαμνες τόσο κακό με το να κατηγοράς την ανιψιά μου και να φωνάζεις που όχι μόνο εσύ αλλά καμιά δε θα τη θέλει πια για νύφη, το παιδί σου θα το έπαιρνε απόφαση ότι δικιά του δε θα την έκαμε ποτές! 
- Καλά τσ' είπε συμπεθέρα! Ήπρεπε να σκεφτεί πιο καλά το πράμα, αυτή τόνε πείσμωσε! Ησκέφτηκε, τώρα που τόνε χώρισε κι είναι στη σκάση τση, θα την καλοπιάσω και θα την κερδίσω. Ήβλεπε τη μάνα του άγρια θάλασσα και σε λέει με φέρνει εμπόδια...
- Όπως τα λέγεις είναι, αυτά την είπε κι Ευταλού! 
Η Βενέτω που φυσούσε ρυθμικά το ασημί βερνίκι στα νύχια της για να στεγνώσει, έκανε μικρές διακοπές για να συμπληρώνει.
- Και την είπε που θα διει μεγάλο κακό στο τέλος, γιατί τις κατηγόριες που έλεγε για τη Δοξούλα θα τις βρει μπροστά της! Την έδωκε και μεγάλη κατάρα, να την πάει την πιο χειρότερη νύφη ο γιος της! 
- Α πα πα... Κι εκείνος τι απόκαμε; 
- Θερίο ανήμερο! Γυρίζει απέ δω κι απέ κει...

Καλά τα πήγε η Δοξούλα με το γαμπρό.
- Το καλό σου το φουστάνι να βάλεις απόψε!
- Πού θα πάμε;
- Για διασκέδαση!
Ντυνόταν, στολιζόταν και τη γύριζε σ' όλα τα καλά κέντρα της Αθήνας. Μια φορά το μήνα πήγαιναν με τα ξαδέρφια ή κάποιους φίλους του στο Ζαμπέτα που χαλούσε κόσμο και της άρεσε πολύ το κέφι και τα τραγούδια του. Τις Κυριακές το μεσημέρι έτρωγαν οικογενειακά, πότε στους γονείς, πότε στους στενούς συγγενείς, κυρίως όμως στης θείας Ευταλούς που σκιζόταν για να τον ευχαριστήσει. 
- Την κάνω γούστο!
Παρούσα εκεί κι η Σπυριδούλα που έκανε το προξενιό. 
- Τιριαστοί πουλύ διν είνι κι οι δυο;
- Ναι, πολλά ταιριάζουσι! Να 'σαι καλά! 
Η Ευταλού αναγκαστικά έκανε τα στραβά μάτια όταν έβλεπε το γάτο της Σπυριδούλας να κόβει βόλτες στην αυλή της και του έριχνε καμιά μπουκίτσα να φάει για να τη βλέπει εκείνη κι οι γειτόνισσες. Όταν όμως ξεθάρρευε κι έμπαινε σαν κύριος στην κουζίνα, έτρωγε κλωτσιά ξεγυρισμένη! 
Η Χρόνα προσπαθούσε μάταια να μαζέψει το γιο της.
- Επερίμενά σε ούλην την νύχτα... Πού εγύριζες πάλι γιε μου;
- Να μη σε κόφτει μάνα!
- Πάντο μου εγιώ...
- Ούσου μάνα!
Όταν έφτασε στ' αυτιά της ότι ο μοναχογιός της τραβιόταν με μια αρκετά μεγαλύτερή του διπλοχωρισμένη που είχε και τρία παιδιά από τους γάμους της, έφτασε στο θάνατο. 
- Παιδάκι μου, έλα στα συγκαλά σου! Ίντα πράματα εν τούτα; Αξίζει σου μια κόρη καλή, να...
- Να μου κάμει κοπελούθκια τζαι σπιτούι νοικοτζυρεμένο! Τα ξέρω καλά και στα λέω στη γλώσσα σου μάνα, είδες; Ένα χρόνο τα ίδια ακούω! Ο,τι έκανες, έκανες, ως εδώ ήταν! Και μη μου ξαναπείς κουβέντα γιατί θα φύγω από το σπίτι! 
<< Εκαταράστη με η Ευταλού! Σίλιες φορές η Δοξούλα! Μονασά μου έφκαλα τα μάθκια μου τζαι ε τα τώρα! >>
Όταν ο γιος της σε δυο μήνες την εγκατέλειψε για να μείνει μαζί της, η απελπισία την έπνιξε. Κλείστηκε στο σπίτι κι έκλαιγε μερόνυχτα, ανοίγοντας την πόρτα της αναγκαστικά στις γειτόνισσες που χτυπούσαν ανήσυχες. 
- Η φιλενάδα σου φταίει! Ξέρεις τι είναι να σε καταραστεί μάνα; Ο,τι σου πει γίνεται! Άμα η γυναίκα δεν έχει παιδιά, οι κατάρες της δεν πιάνουν και να μη φοβάσαι!
- Και να μην είναι αγαναχτισμένη! Η Ευταλού όμως... 
- Θύμωσε πολύ...
- Αγαπάει πολύ την ανιψιά της!
- Και τη λυπόταν που είδανε και πάθανε να γλυτώσει απ' τον άλλο... 
- Αμαρτία ήταν για την κοπέλα... 
- Έτσι έριξε την κατάρα και πιο χειρότερα έπιασε... 
Κι έφτυναν τον κόρφο τους όλες μαζί. 
- Μακριά από μας τέτοια πράματα!
- Άμα της ζητήσει συχώρεση και πάρει την κατάρα πίσω;
- Γίνεται;
- Καλέ πως δε γίνεται! 
- Και λες να την αφήσει ο Πάντος τη σουρλουλού;
- Αμ τι θα κάνει! Εδώ την παράτησαν δυο άντρες που έκαναν και παιδιά μαζί της!
- Κι αυτή έψαξε αμέσως να τους βρει καινούργιο μπαμπά...
-Ε... Όπως και να το πεις, ξένος είναι...
- Σαν τον πραγματικό πατέρα τίποτα!
- Ναι, μόνο που αυτά τα κακόμοιρα είναι αδερφάκια από άλλους πατεράδες... Τώρα θα μου πεις, έχουνε τη μάνα τους, αλλά και πάλι το ένα μόνο ζούσε με τον αληθινό μπαμπά του...
- Μμμμ... Η μάνα της βρε τα κρατούσε, μη νομίζετε...
- Καλό κουμάσι κι αυτή! Αντί να βάλει κάτω την κόρη της να τη στρώσει, της κάνει και πλάτες! Και δε μας λες, εσύ πώς το ξέρεις αφού ούτε αυτή δε γνωρίζουμε;
- Μου τα είπε η ξαδέρφη μου, που ο γιος της είναι φίλος με τον Πάντο και τα κουβεντιάζουνε! 
- Α! Για πες, έμαθες κι άλλα; 
- Τι άλλα, τίποτα... Κι εκείνη λόγια πήρε του γιου της γιατί στεναχωρέθηκε, μάνα είναι και καταλαβαίνει!
Η Χρόνα τις κοιτούσε αμίλητη κι οι σκέψεις ήταν μπερδεμένες στο μυαλό της... 

- Και τι απόκαμε η Χρόνα, επήγε τελικά στση Ευταλούς; 
- Όχι συμπεθέρα μου, πού να πάει και τι να την πει; Μούτρα δεν είχε για! Τη μηνύσανε όμως που η φιληνάδα της έπεσε στο κρεβάτι απέ τη στεναχώρια κι αφού την έσουρε πρώτα ένα σωρό, επήε στο τέλος να τη διει αμά με μισή καρδιά... 
- Α! Και τι τσ' είπε; 
- Ε, που όποιος έχει παιδιά έχει βάσανα και να μη κάμει έτσι και τέτοια... Κι άμα την αρώτηξε η Χρόνα για την ανιψιά της, εγίνηκε θερίο! Τη λέει που εβρήκε μεγάλη και καλή τύχη, είπε για το γαμπρό και τοις γονιοί του πόσο την αγαπούνε και την ψουνίζουνε και την έχουνε στα όπα όπα, την έβαλε και στη θέση της όμως! 
- Ναι, ε;
- Βέβαια! Τη λέει, όσα λόγια είπες για τη Δοξούλα διες, απάνω σου γυρίσανε! Την έβγαζες κακό όνομα με ούλα αυτά τα κουσέλια, ότι δεν τη θέλεις κι ότι κανένας δε θα γυρίσει να την κοιτάξει κι αυτή έπεσε στον καλύτερο κι ο γιος σου στη χειρότερη!
- Πολύ καλά τση τα είπε! Εκείνη μπορεί να μη την ήθελε για νύφη τση κι είχενε ούλο το δικαίωμα σα μάνα, όμως να την κουσελεύει στα σοκάκια την κοπέλα δεν ήπρεπε! Την τύχη τση να κόβει;
- Αυτό είπαμε ούλοι μπρε συμπεθέρα μου... Αμαρτία μεγάλη ητανάνε... Στο τέλος, επειδής είχε φοβηθεί πάρα πολύ με όσα άκουσε απέ τις γειτόνισσες για τις κατάρες που πιάσανε, την είπε να κάμει καμιά προσευχή για το γιο της να ξεμπλέξει, αλλιώς θα πέθαινε απέ τον καημό της και θα έμνησκε μονάχος του...
Κανείς δεν έμαθε αν η Ευταλού τη συχώρεσε.
Η Χρόνα σε λίγες μέρες είδε το γιο της να γυρίζει στο σπίτι με τα μπογαλάκια του κι καρδιά της φτερούγισε από χαρά. Το κουτσομπολιό έδωσε και πήρε πάλι.
- Του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι αυτή;
- Εμ... Τον ξεζούμισε πρώτα και τον πέταξε σαν τη λεμονόκουπα!
- Φράγκο δεν του άφησε καλέ! Μου τα είπε η ξαδέρφη μου που της τα είπε ο γιος της!
- Α! Για λέγε!
- Αυτή, το μέσα δεν το ξέρει! Και οι δυο άντρες τη χωρίσανε γιατί δε μαζευόταν στο σπίτι, όλο έξω ήταν! Πού μυαλό για τα παιδιά και το νοικοκυριό; Βρήκε λοιπόν τον Πάντο που ήταν απογοητευμένος κι έπεσε με τα μούτρα σ΄αυτή και τον σπίτωσε για να περνάει ακόμα πιο καλά. Να τα λούσα, να όλη την ώρα έξω για διασκεδάσεις, να για τις ανάγκες των παιδιών, να για τα έξοδα του σπιτιού... 
- Διατροφή δεν έπαιρνε από τους πατεράδες;
- Βέβαια! Από δυο μεριές τα οικονομούσε και θα έχει κάνει γερό κομπόδεμα! Του έφαγε και την τελευταία δεκάρα που είχε στην άκρη κι αφού έμεινε πανί με πανί τον ξαπόστειλε! 

Η Δοξούλα παντρεύτηκε με όλα της τα καλά.
- Την προικίσανε με το γόνατο! Οι γονιοί του κι η Σπυριδούλα δεν προλάβαιναν να μετράνε τόσα πράματα! Η Ευταλού ο,τι την έταξε της τα έδωκε και με το παραπάνω! Σε στέλνει και τα κουφέτα της! 
Η μπομπονιέρα ήταν ένα κομψό λευκό βελούδινο κουτάκι με ροζ και γαλάζιες κορδέλες που στηριζόταν σε ασημί ποδαράκια. 
Η Μαρίκα την περιεργάστηκε ευχαριστημένη.
- Έκτακτη είναι, την ευχαριστώ πολύ! Να ζήσουνε και να έχουνε καλοί απογόνοι! Δε με είπες συμπεθέρα, ηκάλεσε τη Χρόνα;
- Όχι. Μήτε εκείνη ήθελε, μήτε η ανιψιά της που ωστόσο έμαθε ούλα τα λόγια που είχε πει τότες. Το κουσέλι κρυφό δε μένει κι όσο κι αν η Ευταλού την έκρυβε πράματα για να μη τη στεναχωράει πιο πολύ κι αντί να κοιτάξει να βρει κάνα γαμπρό ασχολιέται με δαύτη, ήρτε η ώρα που τα έμαθε. Θα με πεις, λίγοι μήνες πριν το γάμο, αμά καλά έκαμε να σε πω! Σκέβου πόσα τραβήξανε ούλοι για να τον πει το ναι... 
- Δίκιο είχε... Θα την ήπνιγε το δίκιο τση κι αντί να έχει το νου τση στο παλικάρι θα ήψαχνε τρόποι να την εκδικηθεί... Με το γιο τση τι ηγίνηκε τελικά, πώς πάνε τα πράματα;
- Ακόμα έτσι είναι...
- Σώπα!
- Ναι, φοβάται κι η μαμά του μη μείκει γεροντοπαλίκαρο...
- Α, τώρα που το είπες, ηξεύρεις ποια παντρεύεται; 
- Ποια;
- Η Λιωλιώ!
- Η χήρα;
- Ναι, αυτή! Και ποιόνε παίρνει λες; 
- Ποιόνε για;
- Το γιο του Νότη!
Η Σουλτάνα γούρλωσε τα μάτια. 
- Του Νότη; Αυτουνού που έχει το μαλεμπιτζίδικο;
- Ναίσκε!
- Τι με λέγεις συμπεθέρα; Αυτός με το που άκουε γάμο έφευγε τρεχάλα κι έλεγε που στη ζωή του στεφάνι δε θα βάλει! Και τώρα με λέγεις που θα πάρει τη Λιωλώ που έχει και παιδί, απέ τόσες λεύτερες κοπέλες που τόνε θέλανε; Κι ο μπαμπάς του δεν τον έχει αποκληρώσει ακόμα;
- Τι να σ΄ειπώ, δεν ηξεύρω... 
- Άλλο και τούτο πάλι... Δεν το χωρεί ο νους μου!
- Εμ...
- Και να σε πω, σκεφτόμουν να παγαίναμε την Κυριακή, να φάμε κάνα γλυκάκι απ' αυτά που με αρέσουνε με τη σοκολάτα, να πίναμε και κάνα δροσιστικό όσο ακόμα δεν έχουνε σφίξει τα κρύα... Μπρε διες κάτι πράματα που γίνουνται...
- Άσε να περάσει η μεγάλη φούρια αυτή τη βδομάδα... Άμα μας ιδεί ο Νότης, λόγια θα κάμει και θα ειπούνε κι εκείνες ότι το εκάμαμε κι εμείς επίτηδες... 
- Έτσι είναι! Αμά εγώ τα λογάριαζα και πού να πάει ο νους μου σε τέτοια πράματα; Είδες όμως που ούλες οι κοπέλες τοις ξινίζανε μπαμπά και γιο; Δε θα κοντεύει κι αυτός τα πενήντα;
- Παραπάνω είναι... Η Λιωλώ είναι αρκετά πιο μικρή του... 
- Και το παιδί;
- Καμιά δεκαριά χρονώνε...
- Τόσο το λογάριαζα... Δε με λες, εσένα ποιος σε τα είπε;
- Η θεία τση. Την είδα στο σπετσέρη που είχα πάει για τσι βιταμίνες τση κόρης μου. Κάτι γιατρικά ήπαιρνε κι εκείνη και τα ήμαθα ούλα!
- Κάτσε να ψήσω τσαγάκι να πιούμε και να με τα πεις!
Βολεύτηκε καλύτερα η Μαρίκα στην πολυθρόνα κι η σκέψη της ταξίδεψε στο ζαχαροπλαστείο του Νότη και τα διάσημα γλυκά του.
Η Σουλτάνα την είχε ξεσηκώσει κι ένιωσε τη λαχτάρα της παχιάς σοκολατένιας κρέμας με το αρωματισμένο σαν αφρό παντεσπάνι να τη βασανίζει αλύπητα.
<<Αχ μπρε συμπεθέρα τι μ' έκαμες... Αχ και το ζουλεύω πιο πολύ κι αφ΄την κόρη μου που είναι σ΄ενδιαφέρουσα... Ο κόσμος ούλος να χαλάσει, πρέπει να φάω γλυκό τέτοιο κι ας μην είναι σαν του Νότη...>>


11 σχόλια:

  1. πως το ευχαριστιθηκα το κατεβατο που διαβασα δεν λεγεται φυσικα καθε φορα το διαβαζω ξανα και ξανα να το χορτασω μαιρουλα μου!!!σε ολα μεσα η σουλτανα με ολα τα καλα της !!! προξενια κουτσομπολιο ουουου!!!!!! ολα τα ευχαριστιθηκα πολλα φιλια μαιρουλα μου!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφούλα μου αγαπημένη, πολύ χαίρομαι που ευχαριστήθηκες το 2 σε 1 κατεβατό!
      Στρώθηκα αφού ήπια τα καφεδάκια μου στα κορίτσια που είχα καιρό να τους χτυπήσω την πόρτα κι έχω ακόμα πολλές επισκέψεις... χα χα χα!
      Η Σουλτάνα ήταν πραγματικά μέσα σε όλα! Από δω τα έφερνε, από κει τα πήγαινε, πάντα καλό ήταν το αποτέλεσμα!

      Φιλάκια πολλά πολλά κορίτσι μου!

      Διαγραφή
  2. Μωρέ τι κοινωνική ενημέρωση ήταν τούτη; να μην το πω κουτσιομπολιό με τα ούλα του φιλενάδα.. μήπως και τώρα δεν γίνεται το ίδιο; ουουου...πάντως μια χαρά τα καταφέρανε..και την δοξούλα παντρέψανε και η Χρόνα έπαθε ότι της άξιζε....αλλα το καλύτερο ειναι ότι μ αφησες με την γλύκα στο στόμα μπρε γιαβρί μου..!!! αντε και σ αλλα με το καλό... θα περμενουμε την επόμενη ιστορια που έχει αρχισει κι όλας... αντε να διούμε.... καλο σου βραδυ φιλακιαααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρουλίτσα μου γλυκιά, πάντα τα κοινωνικά κουτσομπολιά είναι χρήσιμα γιατί σμίγουν και παντρεύουν! Τα άλλα είναι πολύ άσχημα, σαν αυτά της Χρόνας που θα κατέστρεφε τη Δοξούλα και δε θα γύριζε άνθρωπος να τη δει σοβαρά.
      Ασφαλώς και της άξιζε το μάθημα που πήρε!

      Θα στρωθώ για την επόμενη ιστορία, αφού πρώτα σας χορτάσω γιατί μου έχετε λείψει.
      Σε φιλώ και σου στέλνω πολλή αγάπη!!!

      Διαγραφή
  3. Μια Σουλτάνα είναι "ευλογία" σε μια οικογένεια!!! Με ταξίδεψε η αφήγηση σε άλλες εποχές!!! Να είσαι πάντα καλά να μπορούμε να σε απολαμβάνουμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευλογία δε λες τίποτα!
      Έβρισκε πάντα κάποιο τρόπο για να φτιάχνει τα πράγματα, χάρη στην εξυπνάδα και την καπατσοσύνη της! Ήταν απολαυστική ειδικά στις διηγήσεις της, που ταξίδευαν κι εμένα και δε χόρταινα να την ακούω.

      Σ' ευχαριστώ πολύ, να είσαι κι εσύ πάντα καλά!
      Όμορφη και δημιουργική μέρα να έχεις!

      Διαγραφή
  4. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ BLOG!
    ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ!
    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΟΝΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ!
    ΠΟΛΥ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ! ΣΑΝ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΩ ΟΛΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ!
    ΠΟΛΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ!
    ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα τόσο ζεστά και καλά σας λόγια!
      Συνταγές ομορφιάς και μαγειρικής υπάρχουν σε πολλές ιστορίες αλλά για να τις συγκεντρώσω σε ένα κείμενο είναι πολύ δύσκολο, λυπάμαι που δε μπορώ να σας ευχαριστήσω δυστυχώς...

      Να είστε καλά κι εσείς, καλές γιορτές!

      Διαγραφή
    2. Δεν πειραζει!
      Αλλα αν το αποφασισετε θα γινουν αναρπαστες!
      Σαν την παράδοσιακη συνταγη, τιποτα!
      ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!

      Διαγραφή
    3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    4. Η αλήθεια είναι ότι οι παραδοσιακές συνταγές είναι ακαταμάχητες!
      Και πάλι ευχαριστώ πάρα πολύ και συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση αλλά είχα για αρκετό καιρό κάποιο τεχνικό πρόβλημα.

      Χρόνια πολλά, καλή χρονιά με υγεία κι ευλογία!

      Διαγραφή